Δημοσιεύτηκε · Ενημερώθηκε
Άρθρο
Το σύνδρομο Starbucks
Μπορούμε πραγματικά χωρίς αυτό;
Το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο σε κανέναν τουριστικό προορισμό. Μόλις πατήσει το πόδι του στο λιμάνι, ο ταξιδιώτης στρέφει, σχεδόν αντανακλαστικά, το βλέμμα προς την πράσινη σειρήνα: το χάρτινο κύπελλο με το όνομά του γραμμένο βιαστικά στο πλάι, τη γεύση που θα συναντούσε απαράλλαχτη στη Νέα Υόρκη, στη Σεούλ ή στο Ντουμπάι. Πρόκειται για το «σύνδρομο Starbucks», την ανάγκη για ασφάλεια σε έναν κόσμο που μετακινείται ολοένα περισσότερο.
Η Μύκονος, ωστόσο, δεν εμπορεύεται το αναμενόμενο. Προσφέρει το ανεπανάληπτο: το φως, ένα σοκάκι, μια ώρα της ημέρας που δεν υπάρχει αλλού. Σε ένα τέτοιο σκηνικό, η προσκόλληση στο οικείο λογότυπο ισοδυναμεί σχεδόν με ομολογία ότι δεν τολμάμε.
Η Ελλάδα, όμως, δεν προσήλθε ποτέ με άδεια χέρια στην παγκόσμια κουλτούρα του καφέ. Ο φρέντο εσπρέσο και ο φρέντο καπουτσίνο είναι δικά μας γεννήματα, και το κρύο ρόφημα λειτουργεί εδώ ως ιεροτελεστία: απολαμβάνεται αργά, συντροφικά, σε ένα τραπεζάκι που κανείς δεν βιάζεται να αδειάσει. Τα espresso bars της Μυκόνου παρέλαβαν αυτή την κληρονομιά και τη σκηνοθέτησαν.
Μπορούμε, λοιπόν, χωρίς αυτό; Ναι, αρκεί η δική μας πρόταση να είναι τόσο ελκυστική, ώστε η επιθυμία για την αλυσίδα να ατονεί από μόνη της. Ο επισκέπτης δεν διασχίζει το Αιγαίο για να γευτεί το Σιάτλ. Έρχεται για όσα δεν χωρούν στη βαλίτσα της επιστροφής. Το ζητούμενο δεν είναι να νικήσουμε την πράσινη σειρήνα αλλά να την καταστήσουμε περιττή.

